تبلیغات
مَه خوبان - حضرت امام موسى بن جعفر (ع)
مَه خوبان
یکشنبه 12 بهمن 1393 :: نویسنده : کاظم
نام امام هفتم ما، موسى و لقب آن حضرت كاظم (ع) كنیه آن امام ابوالحسن و ابوابراهیم است.شیعیان و دوستداران لقب باب الحوائج به آن حضرت داده اند. تولد امام موسى كاظم (ع) روز یكشنبه هفتم ماه صفر سال 128 هجرى در ابواء اتفاق افتاد.دوران امامت امام هفتم حضرت موسى بن جعفر (ع) مقارن بود با سالهاى آخر خلافت منصور عباسى و در دوره خلافت هادى و سیزده سال از دوران خلافت هارون كه سخت ترین دوران عمر آن حضرت به شمار است.

امام موسى كاظم (ع) از حدود 21 سالگى بر اثر وصیت پدر بزرگوار و امرخداوند متعال به مقام بلند امامت رسید، و زمان امامت آن حضرت سى و پنج سال و اندكى بود و مدت امامت آن حضرت از همه ائمه بیشتر بوده است، البته غیراز حضرت ولى عصر (عج).

صفات ظاهرى و باطنى و اخلاق آن حضرت
حضرت كاظم (ع) داراى قامتى معتدل بود.صورتش نورانى و گندمگون و رنگ مویش سیاه و انبوه بود.بدن شریفش از زیادى عبادت ضعیف شد، ولى همچنان روحى قوى و قلبى تابناك داشت.امام كاظم به تصدیق همه مورخان، به زهد و عبادت بسیار معروف بوده است.موسى بن جعفر از عبادت و سخت كوشى به عبد صالح معروف و در سخاوت و بخشندگى مانند نیاكان بزرگوار خود بود.بدره هاى (كیسه هاى) سیصد دینارى و چهارصد دینارى و دو هزار دینارى می آورد و بر ناتوانان و نیازمندان تقسیم میكرد.

از حضرت موسى كاظم روایت شده است كه فرمود: پدرم (امام صادق - ع -) پیوسته من را به سخاوت داشتن و كرم كردم سفارش میكرد.امام (ع) با آن كرم و بزرگوارى و بخشندگى خود لباس خشن بر تن میكرد،چنانكه نقل كرده  اند: امام بسیار خشن پوش و روستایى لباس بود و این خودنشان دیگرى است از بلندى روح و صفاى باطن و بیاعتنایى آن امام به زرق و برقهاى گول زننده دنیا.امام موسى كاظم (ع) نسبت به زن و فرزندان و زیردستان بسیار با عاطفه ومهربان بود.همیشه در اندیشه فقرا و بیچارگان بود، و پنهان و آشكار به آنها كمك میكرد.برخى از فقراى مدینه او را شناخته بودند اما بعضى - پس از تبعید حضرت از مدینه به بغداد - به كرم و بزرگواریش پى بردند و آن وجود عزیز را شناختند.

امام كاظم (ع) به تلاوت قرآن مجید انس زیادى داشت.قرآن را باصدایى حزین و خوش تلاوت می كرد.آن چنان كه مردم در اطراف خانه آن حضرت گرد می آمدند و از روى شوق و رقت گریه می كردند.بدخواهانى بودند كه آن حضرت و اجداد گرامیش را - روى در روى - بد میگفتند و سخنانى دور از ادب به زبان میراندند، ولى آن حضرت با بردبارى و شكیبایى با آنها روبرو میشد، و حتى گاهى با احسان آنها را به صلاح می آورد، و تنبیه میفرمود.تاریخ، برخى از این صحنه ها را در خود نگه داشته است.لقب كاظم از همین جا پیدا شد.كاظم یعنى: نگهدارنده و فروخورنده خشم.

این رفتار در برابر كسى یا كسانى بوده كه از راه جهالت و نادانى یا به تحریك دشمنان به این كارهاى زشت و دور از ادب دست میزدند.رفتار حكیمانه و صبورانه آن حضرت (ع) كم كم، بر آنان حقانیت خاندان عصمت و اهل بیت (ع) را روشن میساخت، اما آنجا كه پاى گفتن كلمه حق - در برابر سلطان و خلیفه ستمگرى - پیش میآمد، امام كاظم (ع) میفرمود: قل الحق و لو كان فیه هلاكك یعنى: حق را بگو اگرچه آن حقگویى موجب هلاك تو باشد.ارزش والاى حق به اندازه اى است كه باید افراد در مقابل حفظ آن نابود شوند.در فروتنى - مانند صفات شایسته دیگر خود - نمونه بود.با فقرا می نشست و از بینوایان دلجویى میكرد.بنده را با آزاد مساوى میدانست و میفرمود همه، فرزندان آدم و آفریده هاى خداییم.

از ابوحنیفه نقل شده است كه گفت: او را در كودكى دیدم و از او پرسشهایى كردم چنان پاسخ داد كه گویى از سرچشمه ولایت سیراب شده است.براستى امام موسى بن جعفر (ع) فقیهى دانا و توانا و متكلمى مقتدر و زبردست بود.محمد بن نعمان نیز میگوید: موسى بن جعفر را دریایى بی پایان دیدم كه می جوشیدو می خروشید و بذرهاى دانش به هر سو می پراكند.       




نوع مطلب : امام موسى کاظم(ع)، 
برچسب ها : امام موسى بن جعفر(ع)، سجایا، باب الحوائج،
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


   
درباره وبلاگ

نیاز به روزنه‌ای نداشت او خود ستاره بود که گاهی باید از پس ابری می‌درخشید سنگین بود هوای تاریک زندانش غل و زنجیری که او را در محاصره داشت و سرش از هجوم بلایای کوچک و بزرگ، او اما سبک بود با یاد خدایی که نزدیک است .
مدیر وبلاگ : عبرات
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :1
بازدید دیروز : 1
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :